نقش اسیدهای آمینه در تغذیه طیور

نقش اسیدهای آمینه در تغذیه طیور

ا

اسید آمینه ترئونین در تغذیه طیور چه نقشی دارد؟

از آنجایی که اسید آمینه ترئونین پس از متیونین و لیزین سومین اسید آمینه محدود کننده در جیره طیور میباشد، بنابراین استفاده از اسید آمینه ترئونین در جیره طیور این اجازه را به دامپزشکان و متخصصان تغذیه میدهد که جیره ای بسیار متوازن را فرموله کنند. از سوی دیگر به دلیل افزودن مکمل ترئونین به جیره طیور این امکان برای مرغدار فراهم می شود که سطح پروتئین خام جیره فرموله شده را کاهش بدهند که این موضوع می تواند در نهایت منجر به کاهش قیمت نهایی جیره و همچنین کاهش بار متابولیکی به پرنده شود. کاهش سطح پروتئین خام جیره علاوه بر مزایای اقتصادی میتواند باعث کاهش نیتروژن دفع شده از طریق جوجه ها و در نتیجه کاهش آلودگی های زیست محیطی شود. بنابراین به طور خلاصه باید گفت که استفاده از سه مکمل لیزین، متیونین و اسید آمینه ترئونین در جیره طیور می تواند باعث کاهش سطح پروتئین جیره، کاهش بار متابولیکی وارد شده به پرنده و کاهش آلودگی های زیست محیطی شود.

دو پژوهش صورت گرفته در ایالات متحده آمریکا بر روی جوجه های گوشتی نشان می دهد که مکمل L – ترئونین می تواند با موفقیت در جیره های بر پایه ذرت و سویا استفاده شود . نکته جالب توجه این است که این پژوهش ها در شرایط مزرعه ای انجام شده و تلاش شده است که کلیه برنامه های مدیریتی همچون تراکم گله، برنامه نوری و جیره غذایی شبیه به شرایط صنعتی و تجاری در مزارع پرورش جوجه های گوشتی باشد. در هر دو پژوهش صورت گرفته طرح های آزمایشی صورت گرفته یکسان بودند. در این پژوهش ها سعی شد که جیره های کنترل یا شاهد از نظر ترکیب، انرژی و قابلیت هضم اسیدهای آمینه مطابق با جیره های مرسوم استفاده شده در مزارع ایالات متحده باشند و جیره های آزمایشی بر اساس ویژگی حداقل مواد مغذی قابل هضم متعادل یا بالانس شدند. مسلما افزودن اسید آمینه ترئونین به جیره زمانی سودمند خواهد بود که بتوان مقدار پروتئین خام جیره را کاهش داد. با کاهش پروتئین خام جیره مسلما مقدار اسیدهای آمینه رسیده به پرنده نیز کاهش خواهد یافت در نتیجه کاهش مقدار پروتئین خام جیره که متعاقب افزودن اسید آمینه L ترئونین صورت می گیرد باید به آن اندازه باشد که سه اسید آمینه محدود کننده دیگر یعنی ایزولوسین، والین و تریپتوفان به حد کافی و مورد نیاز در اختیار پرنده قرار بگیرد. بنابراین در هنگام استفاده از مکمل اسید آمینه ترئونین باید به سطح سه اسید آمینه ایزولیوسن، والین و تریپتوفان جیره نیز توجه کرد. به عبارت دیگر زمانی کاهش پروتئین خام جیره و افزودن مکمل اسید آمینه ترئونین به سود مرغدار خواهد بود که اسیدهای آمینه ایزولوسین، والین و تریپتوفان مودر نیاز پرنده دچار کاهش نشوند. بنابراین فرموله کردن جیره غذایی به هنگام افزودن اسید آمینه ترئونین باید توسط یک فرد متخصص انجام گیرد.

نقش اسید آمینه ترئونین در تغذیه طیور

در این پژوهش ها سطح پروتئین خام جیره هایی که مکمل ترئونین را دریافت کرده بودند در مقایسه با گروه شاهد (که مکمل ترئونین را دریافت نکرده بودند) ۱ تا ۱٫۵ درصد کاهش یافت. همچنین اسیدهای آمینه قابل هضم بر اساس نسبتی از لیزین تنظیم شدند. به طوریکه نسبت اسیدآمینه ترئونین قابل هضم به لیزین ۶۵ یا ۷۰ درصد بود. نتایج پژوهش نشان داد که استفاده از جیره های حاوی پروتئین خام کاهش یافته که با ترئونین مکمل سازی شده بودند در مقایسه با جیره شاهد یا کنترل سود اقتصادی بیشتری را عاید مرغدار کردند. پرنده هایی که از جیره های حاوی مکمل ترئونین تغذیه کرده بودند (علی رغم اینکه پروتئین خام دریافتی آنها در مقایسه با گروه شاهد کمتر بود) از نظر توده بدنی، ضریب تبدیل و بازده اختلافی را با گروه شاهد نداشتند و حتی در برخی از موارد نیز بهتر از گروه شاهد عمل کرده بودند. بنابراین اسید آمینه L ترئونین می تواند در جیره های طیور و در شرایط مزرعه ای وارد شود، به شرطی که تعادل سایر اسیدهای آمینه به هنگام فرموله کردن جیره رعایت شود.

مقالات مرتبط

ارسال نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.